Over wie gaat dit verhaal?

Een kletsnatte Pinkpop, ergens halverwege de jaren ’90

‘De zanger was gehuld in een gele regenjas. Zijn ogen gesloten. Zijn mond dicht tegen de microfoon.’

Het was een kletsnatte Pinkpop, ergens halverwege de jaren ’90. Een grijze, donkere maandag. Ik was daar met mijn broer en een vriend van ons. Onze schoenen sopten al voordat we het terrein op liepen. Maar het kon ons niets schelen. We wilden muziek. En bier. En misschien een moment om nooit te vergeten.

Op het programma stonden grote namen, ruige gitaren, punkrock en boze zangers in korte broeken. Maar er was één band waar we voor kwamen die dag. Een onopvallende naam op het affiche. De zoveelste hype uit Engeland. Mijn buurjongen had een cd-single van ze laten horen.

Aan het begin van de avond moesten we kiezen: toch linksaf naar de Osdorp Posse of naar rechts, naar dat ene podium waar onze band zou spelen. We twijfelden niet.

Het ging harder regenen. En toen begon het. Een uur lang stonden we daar, kletsnat tot op het bot. De muziek was anders: melancholiek, breekbaar en messcherp tegelijk. Tegen een achtergrond van dreigende wolken werd het donker.

De zanger was gehuld in een gele regenjas. Zijn ogen gesloten. Zijn mond dicht tegen de microfoon. Wij stonden in de modder en keken omhoog naar hem. Hij hypnotiseerde het publiek. Hoog en droog op het podium.