Over wie gaat dit verhaal?

'Hij was het muzikale brein achter al die melodieën die ik thuis altijd hoorde.'

Misschien was ik verbaasd over hoe hij eruitzag die avond. Geen broze oude man. Hij oogde juist vitaal. Haast jong. Alsof de tijd hem had gespaard. Hij was het muzikale brein achter al die melodieën die ik thuis altijd hoorde. Vroeger als kind. Op krakende cassettebandjes en later op cd’s. De soundtrack van mijn jeugd.

Een held, dat was hij. Ook van mijn vader, die zeventig werd die week. Een kaartje voor dit unieke concert, dat leek ons een fantastisch verjaardagscadeau. En dat werd het ook. Veel meer dan dat zelfs. Mijn broer en ik beleefden samen met onze pa een bijzondere avond. Terug naar onze jeugd. Terug naar al die iconische nummers van toen. Live gezongen door de man die ze voor een groot deel had geschreven.

Hij was in vorm die avond. Vanaf onze plekken keken we schuin naar beneden en zagen we hem staan: gitaar, wit overhemd en nog altijd de man van toen. En hij was verrassend goed bij stem. Dat hoorde ik al bij het eerste nummer. Wat een opluchting! Geholpen door een geweldige band zette hij een onvergetelijke show neer. Uit zijn immense repertoire had hij een prachtige selectie gemaakt. Hij genoot zichtbaar. Net als de man die tussen ons inzat. Lachend, klappend en luid meezingend.

Toen alles gespeeld en gezongen was en alle mooie woorden gezegd waren, kwam hij nog één keer terug. Een intiem slotakkoord na alle euforie. Hij stond daar. Alleen. Met een akoestische gitaar. “Ik ben niet half de man die ik ooit was,” zong hij. Daar hadden wij die avond niets van gemerkt.